Over doorgaan, stilstaan en alles wat daar tussen in gebeurd.

Automatisch piloot, volle gas vooruit, niet lullen maar poetsen of zoals ze hier zeggen: ‘Nait soezen, deur broezn’.

Nu ik dit schrijf, zit ik in een donkere kamer met een white-noise-muziekbox en een zoontje dat om de haverklap “iets hoort” of een vraag heeft, maar eigenlijk al lang moet slapen. 

Je kent het wel: 

‘Mama, wat is dat?’ 

Als hij weer iets hoort beneden of op straat. 

‘Mama, ik heb auw, pleister?’ 

Of zelfs: 

‘Mama, Beer (zijn knuffelhond) heeft auw, pleister?’. 

Ik zit dan altijd in dubio. Haal ik een pleister van beneden, terwijl ik dondersgoed weet dat zijn slaap wordt uitgesteld? Maar aan de andere kant: als ik het niet doe, wordt zijn slaap met nog eens 30 minuten uitgesteld, want dan raakt chef-uitstel gefrustreerd en weigert te slapen.

 Dus loop ik toch maar naar beneden om een pleister te pakken en googel ik later wel hoe je pleisters van knuffelbeesten kan verwijderen. 

Normaal gesproken heb ik zeeën van geduld en maakt niemand mij de kachel warm. Maar dat is de afgelopen twee à drie maanden veranderd. 

Er is veel gebeurd, zowel op fysiek als op mentaal vlak. Maar er bewust bij stilstaan? Ho maar. 

Ik moest overeind blijven. Het huishouden op orde houden, mijn gezin onderhouden, aanwezig zijn op mijn werk en ohja… misschien een nieuwe baan?

De afgelopen maanden was het vooral doorgaan en doorgaan.

 Teleurgesteld? Ja, dat zeker! 

Ga ik erbij stil staan? Zeker niet! 

Maar dan komt de man met de hamer en die brengt je terug in de realiteit. 

Ik begin mij steeds meer te beseffen wat de afgelopen maanden allemaal is gebeurd en wat er nog gaat komen. Ik merk dat ik behoefte heb om erover te praten, maar het blijkt een beladen onderwerp te zijn. 

 Het stukje ‘ik moet het alleen doen’ moet ik loslaten. 

Want ik ben niet de enige en ik hoef het niet alleen te doen. Ik heb de liefste man, de leukste vriendinnen maar toch houd ik me groot. 

Met deze blog probeer ik ‘het alleen willen doen’ los te laten. Door het van mij af te schrijven maar ook om mijn verhaal te delen met anderen.

Misschien herkent iemand zich erin.

Misschien voelt iemand zich hierdoor iets minder alleen.

 Want hoe mooi is het om elkaar te steunen!

Welkom bij Tisookwat! 

Een blog waarin ik deel wat mij bezighoudt als moeder, maar ook als mijzelf. 

Want holy f…

Wat is er veel gebeurd. Wat gebeurt er nu? En wat gaat er nog allemaal gebeuren?

Maar ook over de dingen waar je niet zomaar over praat.

Over de dingen die je niet altijd op Google vindt. 

En ja, zelfs over de dingen waar je tegenwoordig een robot om kunt vragen. En eerlijk? Die robots die kunnen tegenwoordig zelfs al vertellen wanneer onze volgende menstruatiecyclus begint. 

Maar soms wil je ook gewoon lezen dat iemand anders het ook niet altijd weet. 

Dus hier ben ik!

Met mijn verhalen. Mijn chaos. Mijn humor. Mijn leven!

En alles wat nog gaat komen!

Welkom bij Tisookwat!