Waarom borstvoeding en ik geen match waren.

Vanaf het moment dat je zwanger bent, vliegen de goedbedoelde adviezen je om de oren. Van de beste hydrofiele doek tot de ideale onderbroek voor na de bevalling. Op een gegeven moment zie je door de luiers het bos niet meer.

En dan heb ik het nog niet eens over alle adviezen zodra je kindje is geboren. Want halleluja! Die houden niet op.

In deze blog wil ik jullie meenemen hoe ik mijn borstvoeding avontuur heb ervaren en wat ik daarvan heb geleerd.

Tijdens mijn zwangerschap werd vaak de vraag gesteld: ‘Jij gaat natuurlijk wel borstvoeding geven, toch?’. Ergens vond ik dat wel een vervelende vraag, want eigenlijk vond ik het maar een gedoe. Veel vriendinnen van mij gaven wel borstvoeding en deden dat super goed. Alleen ik zag mijzelf het absoluut niet doen, wel liet ik de optie open staan om het wel te proberen. Ik ging het proberen maar niet tot ongelukkig aan toe.

Mijn zoontje is geboren met een spoedkeizersnede. Eenmaal op de verkoeverkamer, werd hij bij mij gelegd en probeerde wij hem gelijk aan de borst te leggen. Ik merkte meteen dat hij hier absoluut niet geduldig voor was en hapte ook niet goed aan. Uiteindelijk is er een tepelhoedje aanbod gekomen en daar begon het leed wat borstvoeding heet.

Het tepelhoedje

Wij hebben nog 1 nacht in het ziekenhuis gelegen voordat wij naar huis mochten. Het aanleggen bleef moeilijk gaan, maar na tig pogingen ging het ineens goed. Na 24 uur na de bevalling is er wel voor gekozen om hem wat bij te voeden met poedermelk. Prima!

Eindelijk mochten wij naar huis! Eenmaal thuis stond binnen 10 minuten de kraamzorg ook aan de deur (Leer voor de volgende keer: zorg altijd dat je minimaal 1 uur ademruimte krijgt voor de kraamzorg komt). Er moest van alles geregeld worden: Vitamine K. Een borstpomp. Vitamine C. Flesjes voor borstvoeding. Extra tepelhoedjes. Zakjes voor borstvoeding, etc. Het leek alsof we een melkbedrijf gingen beginnen.

De kraamzorg, wat overigens een topper was, was niet blij met tepelhoedje. Die moest ervan af. Maar mijn zoontje bleek toen al behoorlijk eigen willetje te hebben en wou pas aanhappen met een hoedje, zucht. Uiteindelijk ging het na 4 dagen goed met aanhappen, wel met het tepelhoedje. Zelfs na 6 dagen lukte het zonder hoedje. Er zat progressie en ik had er vertrouwen in. Wel werd hij nog bij gevoed met poedermelk en ik kolfde na elke voeding nog na.

Ik voelde me een melkkoe.

Op dag 8 zat ik er helemaal doorheen. De gehele kraamweek ging het om borstvoeding. Er kwam een lactatiekundige langs die zijn tongriempje en lipbandje ging controleren, de huisarts kwam onverwachts langs (tijdens voedingstijd). We raakte uit ritme en konden weer van vooraf aan beginnen.

Ik voelde mij een melkkoe.

De baby werd bij mij gelegd om te drinken. Daarna werd hij weer weggehaald en moest ik zelf eten, soms mocht ik daarna weer de baby voor voeding maar anders moest ik rusten of kolven. Soms wist ik niet eens of er ruimte was voor knuffeltijd, gewoon met mijn baby knuffelen.

Zo had ik mijn kraamweek niet voorgesteld.

Uiteindelijk stond ik te huilen voor de kraamzorg dat ik het niet op deze manier wilde. Ik wou het juist laagdrempelig doen en niet geforceerd. De kraamzorg kon zich gelukkig hier in indenken en ging met ons mee denken, hoe dan wel?

Het was genoeg.

Na de kraamweek heb ik nog een paar weken exclusief gekolfd. Maar dit hoorde niet bij mij. Of in ieder geval op dat moment niet. Ons zoontje wou in het begin alleen bij ons slapen, dus mijn dagen zagen er als volgt uit: Voeden, verschonen, slapen, kolven, zelf proberen te eten, voeden, verschonen, slapen, kolven, zelf rust proberen te pakken en op repeat.

‘S Nachts zat ik na ieder voeding aan het kolfapparaat. In het Donker. Het eentonige geluid van de pomp. De vermoeidheid. Iedereen sliep. Ik had mij nog nooit zo eenzaam gevoeld als in die periode.

Na een maand vond ik het genoeg. Ons kindje heeft een maand lang mijn voeding gehad en deed het goed op de poedermelk. Nadat ik gestopt was, voelde ik mijzelf weer een beetje terugkomen. Ik kon eindelijk genieten van mijn baby maar ik kon zelf ook mijn rust pakken.

Vaak wordt ervan uitgegaan dat borstvoeding vanzelfsprekend is. Maar dat is het niet.

Soms lukt het niet.

Soms past het niet.

En soms kost het je simpelweg meer dan het oplevert.

Dat maakt je geen slechte moeder.

Integendeel. Jij bent een moeder die haar eigen weg probeert te vinden. En uiteindelijk is een liefdevolle, ontspannen moeder veel belangrijker dan de manier waarop een kindje gevoed wordt.

Vertrouw op jezelf! Vind de weg die past bij jou, je kindje en jullie gezin.

Want uiteindelijk is gevoed het allerbelangrijkste.