Wanneer werd opvoeden een wedstrijd?

‘Kijk eens wat mijn Sophietje allemaal kan. Nog maar 2 jaar en ze fietst zonder zijwieltjes!’

Ik scroll snel verder op Instagram.

Maar eerlijk? De rest van de dag blijft het aan mij knagen.

Want mijn kind is 3 jaar en weigert überhaupt de trappers van zijn fiets te gebruiken. Sterker nog, zelfs zijn loopfiets vindt hij niet interessant.

Ik merk dat het mij veel doet. Meer dan ik zou willen. Waarom doet mijn kind dit nog niet, terwijl andere kinderen het wel lijken te kunnen? Doen wij iets verkeerds? Moeten hier meer aandacht aan besteden?

Het antwoord is: ‘Nee!’

Ieder kind ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Dat zeggen we allemaal, maar zodra het over je eigen kind gaat, voelt dat ineens heel anders.

En toch betrap ik mezelf erop dat ik vergelijk. Niet omdat ik dat wil, maar omdat social media het zo makkelijk maakt.

Dus die mooie foto’s kinderen of die perfecte opgeruimde woonkamer op Instagram…. het is niet altijd wat het lijkt.

En toch voel ik de druk om méér te doen.

Maar waarom eigenlijk?

Eigenlijk gaat het helemaal niet alleen over dat fietsen. Het gaat over de druk die je als moeder kunt voelen om alles goed te doen. Want voor ik het wist, ging het niet meer alleen meer alleen over de ontwikkeling van mijn kind. Het ging ook over het perfecte plaatje dat ik onbewust voor mezelf had gecreëerd. Alsof mijn kind zich op tijd moest ontwikkelen en ik overal aan moest voldoen.

Een schoon huis. Een volle koelkast. Leuke uitjes. Altijd die gezellige moeder zijn.

Maar tussendoor ben ik niet alleen mama. Ik ben een partner, ik ben een vriendin, ik ben een collega en op het laatst ben ik ook mezelf.

En toen besefte ik tijdens een gesprek met een vriendin iets.

Wij leggen die druk vaak zelf op. Social media gebruiken als maatstaaf. Alsof we onze kinderen het perfecte leven moeten geven.

Gewoon nee.

Af en toe voor jezelf kiezen is helemaal niet egoïstisch. Integendeel, het maakt je juist een ontspannener moeder.

Een keer nee zeggen tegen die werkborrel. Of tegen een afspraak: ‘Nee, dit weekend gaat het ons niet lukken.’

Je kunt pas een gezellige moeder zijn als je uitgerust bent, jezelf kunt zijn en goed in je vel zit. Want dat is wat kinderen onthouden.

Mama die mee doet met tikkertje, samen koekjes bakken. Oefenen om te leren fietsen.

Dat herinneren kinderen. Een liefdevolle ouder. En niet dat het huis misschien een keer niet aan de kant of schoon is.

Dus dat Sophietje al zonder zijwieltjes kan fietsen, dat is natuurlijk super goed. Maar het is geen maatstaaf en je kunt ook geen peren met appels vergelijken.

Maar eigenlijk maak ik mezelf te druk.

Ik heb namelijk een poos gedacht dat wij als gezin van alles moesten gaan doen. Mijn kind de mooiste kleren aan en het leukste speelgoed. Maar langzamerhand kon ik bijna een tweede hypotheek aanvragen, want het is tegenwoordig ook niet goedkoop. Daarnaast moet een kind ook leren dat niet alles kan.

Het lukt mij steeds beter om het los te laten. Wij vinden het namelijk heerlijk om met ons gezin thuis te zijn. Mijn man is 6 dagen aan het werk en ikzelf 4 dagen.

Dan is het gewoon fijn om thuis te zijn. In de tuin aan het rommelen of gewoon even niks te doen. Gewoon samen zijn.

En mijn kind? Die geniet thuis veel meer dan in een grote drukke speeltuin. Thuis kan hij heerlijk zijn spel spelen en gaat zijn fantasie alle kanten op. Ja, het huis ligt dan vol zand, de speelgoedbakken zijn leeg of er liggen weer autootjes in de wasmand. Maar hé… hij heeft wel een fantastische dag gehad en dat is veel meer waard dan de 35 euro entree van de dierentuin.

Misschien kan hij dan nog niet fietsen, maar ik ben ervan overtuigd dat een kind daar aan toe moet zijn. Mijn kind heeft zijn interesse nog niet op fietsen, maar op zijn auto’s. Dat is helemaal oké!

En toch… bij een bezoekje aan het consultatiebureau begin ik weer te twijfelen. Maar dat bewaar ik voor een andere blog.

Misschien is het wel het belangrijkste: geniet van je eigen kind en vier feest bij elke mijlpaal, hoe groot of klein ook. Gun jezelf af en toe ook wat adempauze.

Misschien fietst mijn zoontje morgen wel ineens weg. Of misschien pas volgend jaar? Maar dat is helemaal oké. Want opvoeden is nou eenmaal geen wedstrijdje en dat hoeft het ook niet te worden.

Herken jij dit?

Laat gerust jouw reactie achter. Ik lees graag jouw verhaal.

P.s. Volg jij mij al op Instagram? @tisookwat.nl